BARBARA VAN BEUKERING: “HET ZOU TOCH PRACHTIG ZIJN ALS DE MILLENNIALS HET WERK VAN HUN OMA’S KUNNEN AFMAKEN!”

– THIS ARTICLE IS IN DUTCH –

Pisswife interviewt Barbara van Beukering over de verschillen tussen drie generaties vrouwen en lichamelijk feminiene mensen, hun feminisme en haar eerste boek ‘Kruip Nooit Achter een Geranium’.

Mijn moeder zit tegenover me in mijn studentenhuisje, terwijl we praten over mijn generatie, de zogeheten millennials. ‘Wat zijn jullie je toch bewust van alles’, zegt ze met kleine verwondering, terwijl ik vertel over ons collectief Pisswife. Verbaasd kijk ik terug. Ik denk aan alle foto’s die ik heb gezien van Dolle Mina’s, die met spandoeken demonstreerden voor de legalisering van abortus en andere maatschappelijke kwesties. Leken me ook bewuste types.

En met resultaten: mensen zoals zij hebben de weg gebaand voor meisjes zoals ik, die hetzelfde betaald willen worden als hun mannelijke equivalent en willen kunnen scheiden als een huwelijk niet blijkt te werken.

Twee dagen later zie ik een artikel voorbij komen over de publicatie van een nieuw boek: ‘Kruip nooit achter een geranium’. Een boek over oudere Nederlandse vrouwen die nog bruisend van de energie in het leven staan. Verschillende vrouwen van mijn oma’s generatie passeren de revue: onder andere Marjan Berk, Coot van Doesburgh, Neelie Kroes en Ans Markus komen aan het woord. Tegenwoordig zijn zij nog steeds actie in het maatschappelijke debat, maar ooit waren zij de voorhoede.

De schrijfster, Barbara van Beukering (51), schreef dit boek omdat ze net zo oud wil worden als de dames in kwestie. Met haar twee oma’s en drie dochters in het achterhoofd onderzocht ze hoe vrouwen per generatie omgaan met kwesties als ouder worden, het huwelijk, uiterlijk en werk. Ik nodigde haar uit voor een interview – net zoals zij had gedaan met de vrouwen van haar boek – en vroeg haar alles over die verschillende generaties, maar ook over haar eigen indrukwekkende cv.

Zelf interview je rolmodellen en vraag je om tips, maar jij hebt nu ook al een indrukwekkend leven achter de rug. Je was hoofdredacteur van Het Parool, hoofdredacteur van AvantGarde en Volkskrant Magazine, en dat is maar een willekeurige greep! Was je altijd al ambitieus?

Van kind af aan is journalistiek al de rode draad geweest in mijn leven. Ik houd ervan dingen op te starten en mensen te mobiliseren om samen iets moois te maken. Een hele grote carrière is alleen nooit mijn doel geweest. Ik ben eerder perfectionistisch, wilde gewoon heel goed worden in mijn vak. Toen ik een stage kon lopen bij het TROS rolde ik van het ene project in het andere en zo is die carrière uiteindelijk gegroeid. Vervolgens werd ik voor de functie van hoofdredacteur bij Het Parool gevraagd en dat vond ik het zeker wel spannend, maar ik wist dat ik het kon.

En zo was je de enige vrouwelijke hoofdredacteur van een Nederlandse krant. Heb je daar ooit iets van gemerkt?

Eerlijk gezegd merkte ik vaak dat mensen het juist leuk vonden: een frisse wind, eindelijk een vrouw aan het roer! Daarbij denk ik niet dat ik een andere leidinggevende ben dan een man zou zijn. Voor zo’n functie moet je moet gewoon bepaalde eigenschappen hebben, en die staan los van het feit of je een vrouw of man bent.

– denkt even na –

Wat ik weleens heb meegemaakt, is dat er mannen zijn die het moeilijk vinden om dingen van een vrouw aan te nemen. Dat is een bepaald type man, van die dominante figuren, en daar zijn er gelukkig niet zo veel van. Heel ouderwets, maar die hadden er moeite mee dat ik ze vertelde wat ze moesten doen.

Hoe ging je daar mee om?

Daar kan je bijna niet mee omgaan! Ik ben nou eenmaal een vrouw. Dit soort fricties worden ook nooit expliciet uitgesproken, dus is het heel lastig of bijna onmogelijk om het daar over te hebben. Gelukkig zijn dit soort gevallen op één hand te tellen. Wat me trouwens ook is opgevallen: als een man de baas is, wordt hij aantrekkelijk, in erotisch opzicht, voor vrouwen. Vrouwen vallen op status en macht. Dat geldt omgekeerd niet. Niet dat ik daar behoefte aan zou hebben, maar het valt op dat dit anders ligt bij vrouwelijke bazen. Die worden eerder bestempeld als…

Zeikwijf?

Ja, precies. Maar daar liet ik me niet door tegenhouden. Soms moest ik nou eenmaal harde beslissingen nemen, dat hoort erbij.

Denk je dat dat een van de redenen is waarom er zo weinig vrouwen en lichamelijk feminiene mensen leidinggevende functies bekleden op dit moment? Gebrek aan zelfvertrouwen?

Onder andere, ja. En als hoofdredacteur moet je zeker zestig uur per week werken, terwijl er in Nederland nog bij heel veel vrouwen het idee heerst dat ze alleen een goede moeder zijn als ze zoveel mogelijk thuis zijn.

Niet mee eens?

Totaal niet mee eens! Ik heb me wel echt eens geërgerd aan vrouwen die dan zó getalenteerd waren en een buitenkans kregen aangeboden, maar toch twijfelden. Sommigen van hen heb ik weten over te halen, en die zijn me later dankbaar geweest.

Zelf heb ik ook vier kinderen, en die zijn niks tekort gekomen. Ik heb ze altijd naar school gebracht, ik was er ’s avonds en in het weekend, en ik ging vijf keer per week zonder schuldgevoel naar mijn werk. Mijn advies luidt: je moet aangrijpen wat er op je pad komt. Nooit nee zeggen omdat je denkt dat je iets niet kan, of omdat kinderen te kort zouden schieten. Gewoon proberen!

Dacht je dat ook toen je dit boek ging schrijven?

Ja. Ik ben nog nooit zo onzeker geweest als in het laatste jaar, want dit is mijn allereerste boek. Gelukkig was het vooral heel leuk om te doen. Ik kreeg de kans te onderzoeken hoe veertien vrouwen die ik enorm bewonder, leven en ouder worden. Naarmate het schrijfproces vorderde dacht ik alleen maar meer: zo wil ik het ook wel!

En, wat is je opgevallen? Is de manier waarop generaties ouder worden erg verschillend?

Zeker. Je hebt eerst de lichting van mijn oma’s, zij worden ook wel de stille generatie genoemd. Allebei mijn oma’s werkten niet, studeerden niet en hadden geen grote vriendenkring. Zij belandden op hun vijftigste, toen de kinderen het huis uit gingen, dus achter die geraniums. Eén van hen zat vast in een ongelukkig huwelijk maar scheiden was toen nog niet aan de orde, en de ander wilde graag advocaat worden maar ook daar had ze geen mogelijkheid toe.

Vervolgens kwamen de zogeheten babyboomers. Dit was de eerste generatie die ging werken en studeren en die seksuele onafhankelijkheid heeft bedongen. Dit zijn de vrouwen die als het ware voor mij en jou de weg hebben geplaveid. Sterke vrouwen, en je ziet dat zij nu ook sterk oud worden: Neelie Kroes maakt zich nu sterk voor het vrouwenquotum en Hedy d’Ancona staat ook nog op de barricade. Die strijdbaarheid zie ik beperkt terug in mijn eigen generatie, maar wel in die van joú!

De millennials?

Grappig hé? De vrouwen die ik heb gesproken merkten dit ook, zij voelen meer verwantschap met de generatie van hun kleindochters dan met de mijne. Je ziet dat die strijdlust weer terugkomt. Hoewel ik wel een geëmancipeerd leven heb geleid, heb ik nergens voor hoeven vechten. Ik weet niet precies waarom ik me zulke zaken destijds niet zo aantrok.

Wat bijvoorbeeld mijn dochter Milou nu heeft gedaan, of de #metoo- beweging, vind ik fantastisch om te zien. Ik sta er vierkant achter en waar ik kan, zal ik jullie steunen. Het zou toch prachtig zijn als de millennials het werk van hun oma’s kunnen afmaken!

Maar gelukkig is het nog niet afgelopen als je ouder wordt. Daar gaat jouw boek over, toch?

Precies. Hoe vaak vrouwen van mijn leeftijd wel niet zeggen ‘wat erg om ouder te worden.’ Dat is nergens voor nodig, de vrouwen die ik heb geïnterviewd zeiden unaniem dat ze juist in een hele gelukkige fase van hun leven zitten. Wat ze trouwens ook allemaal zeiden was het volgende: ‘Blijf bezig, blijf werken.’ Nou hoeft dat heus niet op de grootse en meeslepende manier waarop zij dat doen, maar blijf in ieder geval een onderdeel van de maatschappij. Dit boek heeft dan ook echt mijn kijk op het ouder worden veranderd: Ik heb er zin in!

Ik heb hetzelfde gevoel dat Barbara beschreef toen zij haar rolmodellen interviewde. Opgetogen en vol inspiratie fiets ik naar huis. Wat die vrouwen aan haar hebben bewezen, – aan ouder worden als vrouw of lichamelijk feminien mens kleeft niks negatiefs-, heeft zij zelf ook aan mij bewezen. Maatschappelijke betrokkenheid is niet iets wat bij één generatie hoort, ik denk dat iedereen er anders mee omgaat. En hoewel het voor sommigen misschien minder belangrijk lijkt, is het nooit te laat om in actie te komen. En, wat de jonge millenials zoals ik van onze oma’s kunnen leren: jong geleerd is oud gedaan.

Schermafbeelding 2018-03-07 om 15.01.42

Text: Misha Ragas
Photo: Linda Stulic
Photo edit: Saïda Ragas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s